Praca Przedewszystkim, drodzy państwo Można różnicować, natomiast nie wolno dyskryminować! Zarówno w trakcie zatrudnienia pracownika, jak i podczas rekrutacji kandydatów niedozwolona jest jakakolwiek dyskryminacja. Jakiekolwiek zróżnicowanie aplikantów w szczególności ze względu na przekonania polityczne, płeć, niepełnosprawność, wyznanie, pochodzenie etniczne, wiek, religię, rasę, narodowość, przynależność związkową, orientację seksualną, również ze względu na zatrudnienie na czas nieokreślony, określony lub albo w niepełnym lub pełnym wymiarze czasu pracy jest niedozwolone. Ma to swoje oparcie zarówno w normach konstytucyjnych(art. 32 ust. 2 Konstytucji), jak również w przepisach kodeksu pracy. Należy przy tym Pamiętać, że zakaz dyskryminacji nie oznacza zakazu różnicowania aplikantów, ponieważ różnicowanie jest na tyle dopuszczalne, na ile wynika z przesłanek obiektywnych, czyli powiedzmy z charakteru pracy, a więc naruszać prawa nie będzie ogłoszenie, w którym do różnych zwłaszcza ciężkich prac fizycznych pracodawca zaznaczy, że nadają się tylko mężczyźni. Jednak z innej strony ustalenie, co to jest okoliczność obiektywna jest wysoce trudne i zwykłe proste odróżnienie możliwe będzie tylko w najbardziej specyficznych przypadkach. Pracodawca, naruszający regułę niedyskryminacji i zasadę równego traktowania musi być świadomy, że aplikant może wystąpić do sądu o zasądzenie odszkodowania, które według kodeksu pracy art. 183d nie może być niższe, niż minimalne wynagrodzenie za pracę.